به من نگویید که دیگر امیدی نیست

به من نگویید که امروز پایانی بود برای همه چیز

لحظه به لحظه زندگی برایم همچون مرگی شده

گویی دیرگاهی ست که نفس هایم را به شماره نشسته ام

شب هایم را با درد صبح شدن به سر می برم٬ای کاش هیچ وقت سپیده دم فرا نمی رسید

تمام حرف ها ٬نصیحت ها برایم در ذهن همچون نسیمی شده که در لحظه اثرپذیر است

به دنبال راهی برای فرارم٬فرار از دست این آواهای هذیان وار

در میان انبوهی از کابوس ها به دنبال درمانی می گردم تا سپیده دم را نبینم

چه دردناک است اینکه درد را حس کنی و ندانی آن درد چیست

روزها قهقهه سرمی دهم و سپیده دم اشک رادر وجودم خفه می کنم

خاطرات٬سخنان ٬حرف ها ٬همه و همه برایم همچون رویایی دوردست به نظر می رسد

من به دنبال نشان از خودی که دیرزمانی ست آن را گم کرده ام می گردم

گویی درمان را نابود ساخته اند

زمان برایم تا کدامین لحظه درد را می کوبد؟

مرا در خلوت تنهاییم رها کنید

مرا در کلبه بی سقف عاشقیم رها کنید

 شیرینی عشق تلخ تر از هر زهر است

مرا در خاطرات تلخ حقیقت رها کنید

 عاشق شدن در این روزگار بی وفا حماقت است

مرا از این روزگار بی وفا جدا کنید

 ستاره امیدم دیگر چشمک نمی زند  بی نور است

مرا با سختی ویرانگر انتظار آشنا کنید

 من گرفتار سکوتم گرفتار غرور

مرا از میان این سکوت بیجان صدا کنید

 زندگی چون قفس است  قفسی با میله های سرد

کبوتر دلم را از این قفس چوبی محکم رها کنید

 ماهی بیچاره در سر فکر دریا دارد

او را از این تنگ کوچک بیست سانتی رها کنید

 در این زمانه دگر عشق دروغی بزرگ بیش نیست

از ما گذشته است فکری به حال نسلهای بعد ما کنید

 شاید شما نتونید دل شکسته مرا بجا کنید

اما میتونید برام دعا کنید و ای خدا خدا کنید